🦁 Tajemnicze Kamienne Kule Z Kostaryki

Kamienne kule z Kostaryki odnaleziono w latach 30. ubiegłego wieku w dżungli. Prawie 300 idealnie okrągłych kamiennych kul różniących się wielkością, mających nawet kilka metrów średnicy i ważących nawet kilkanaście ton do dziś intryguje świat [Zobacz więcej] W sobotę rano (02.01.2016) w Północnym Wietnamie znaleziono dwie tajemnicze kule, które najwyraźniej spadły z kosmosu. Na jednym z obiektów widać słowa, pisa GqGdhG. Kamienna kula (źródło: internet) Ogromna kamienna kula została odnaleziona w lesie na terenie wioski Podubravlje w Bośni i Hercegowienie. Wielu naukowców zastanawia się, czy może być dowodem na istnienie nieznanej dotąd cywilizacji? Według archeologa Semira Osmanagica, który jest odkrywcą bośniackich piramid, jest to przełomowy moment, ponieważ skała ta może być najstarszą kamienną kulą, która została zrobiona przez człowieka. Nietypowe znalezisko To nietypowe znalezisko, jakim są kamienne kule, przykuło uwagę naukowców na całym świecie. Wiele osób porównuje to odkrycie do znalezisk na Kostaryce. Przypuszcza się, że te kamienne kule mogły zostać stworzone przez wymarłą kulturę Diquis, która zajmowała się ich wytwarzaniem około 1500 lat temu. Według bośniackiego naukowca Semira Osmanagica na terenien Bośni i Hercegowiny znajduje się bardzo dużo takich sferycznych kamieni, które niestety zostały zniszczone przez poszukiwaczy złota. Według niego kula ta może być starsza niż te, które zostały odkryte na Kostaryce. Średnica tej kuli wynosi ponad 3 metry, a jej waga to około 35 ton. Jednak niewiele wiadomo, jaki jest jej skład oraz jakie jest jej pochodzenie. Kamienna kula w Bośni (źródłó: internet) Według wspomnianego wcześniej archeolog, kula ta jest dowodem na to, że nieznana cywilizacja zamieszkiwała stary kontynent ponad 1500 lat temu. Odkrycie archeologa podzieliło świat naukowców na dwa obozy, ponieważ jedni twierdzą, że może ono wpłynąć na zmianę historii całej Europy, a drudzy wątpią w prawdziwość tez, które wysnuł archeolog i uważają, że kula ta może być zwykłym wytworem natury. Archeolog Semir Osmanagica jest znany w Bośni i Hercegowinie z badań w Dolinie Piramid w Visoko. Stwierdził on, że bośniackie piramidy są znacznie większe od tych egipskich, a poza tym zajmuje się badaniem nietypowych i tajemniczych miejsc. Nie tylko w Bośni i Hercegowinie Kamienne kule nie znajdują się tylko na Bałkanach, ponieważ pierwsze kule zostały odkryte w delcie rzeki Diquis w Kostaryce już w latach trzydziestych XX wieku. Największe, znalezione tam kule, miały do 2,5 metra średnicy. Od tamtej pory znaleziono ich bardzo wiele, ale nikt nie był w stanie wyjaśnić, jak powstały i jakie mają znaczenie. W Bośni najwięcej kamiennych kul znajduje się niedaleko miasta Zavidovici, które leży na północny – zachód od Doliny Piramid oraz około 100 km od Sarajewa, czyli stolicy kraju. Jedna z kul została przeniesiona na plac jednego z miast i zrobiono z niej fontannę. Jednak najwięcej kul znajduje się w Grabie, który leży bezpośrednio w sąsiedztwie Zavidovici. Bardzo wiele znajduje się ich w dolinie na obrzeżach wioski, a część z nich jest uszkodzona. Do tej pory odnaleziono tam 15 nietkniętych oraz 20 rozpołowionych kul. Każda z tych kul jest wypolerowana. Wielu naukowców uważa, że są naturalnego pochodzenia, ale wyglądają na wycięte, obrobione i wypolerowane. Kamienna kula w Bośni (źródłó: internet) W ich pobliżu znajdują się kamienie tego samego typu, które nie były ruszane ręką człowieka i też wykazują korzystne właściwości do ich obróbki. Do tego mają homogeniczne wnętrze, a to oznacza, że każdy, kto chciałby wziąć się za obróbkę takiego kamienia, to nie spotka na swojej drodze przeciwności. Wiele kamiennych kul, które zostało odnalezione w Bośni, jest wykonanych z granodiorytu. Natomiast w Teocaku na północnym – wschodzie Bośni jest osiem kul, które zrobione są z granitu. Są wątpliwości odnośnie do tego, czy kule z Zavidovici nie stworzyła przypadkiem natura, to te z Teocaku musiały zostać wykonane ludzką ręką, ponieważ natura nie stworzyłaby podobnych kształtów w granicie. Jeśli jednak tak jest, to również kule z pierwszej miejscowości mogły zostać wykonane przez ludzi, co potwierdził swoją opinią egiptolog dr Aly Barakat. Te kamienne kule znajdują się również w osadzie Ponikve niedaleko Vares, gdzie jedna z tamtych kul waży około 4 ton. Natomiast we wsi Ziokuce, niedaleko miasta Kakanj, można również znaleźć kilka kul, które znajdują się niedaleko kamiennych megalitów, a według wierzeń miejscowej ludności mają moc uzdrawiającą. Jeszcze w bibliotece klasztoru franciszkanów w Kraljevej Sutjeskiej niedaleko Kakanja też znajduje się kamienna kula, ale mniejsza. Ponadto taka kamienna kula została odkryta również kilka lat temu przez pracowników fabryki z Visoko. Legendy o kamiennych kulach Można powiedzieć, że najwięcej kul jest w Grab i to właśnie tam można natrafić na kilka legend, które są związane z kamiennymi kulami. Jedna z nich mówi, że w 1936 roku była wielka powódź. W ciągu dnia było bardzo ciemno i mocno padał deszcz i rzeki wyszły ze swoich koryt. Miejscowa ludność twierdzi, że właśnie to zdarzenie spowodowało pojawienie się kamiennych kul, a to wskazuje, że kiedyś znajdowały się znacznie wyżej. Kule, które są dzisiaj umieszczone wewnątrz małego potoku, mogą sugerować, że w legendzie zawiera się część prawdy. Jednak jest jeszcze druga legenda, która jest oparta bardziej na takich i intuicyjnych przypuszczeniach, i mówi ona o gościach weselnych, którzy zamienili się w kamienne kule. Ta legenda nie jest bardzo prawdopodobna, ale przypomina legendy z innych miejsc, np. z francuskiego Carnac, gdzie megality miały być prawdopodobnie zamienionymi w kamienie ludźmi. Natomiast amerykański pisarz, David Hatcher – Childress, nazwał takie podobne obiekty kulami bogów i od odnosił się głównie do kamieni z Kostaryki. Kamienne kule Kostaryka (źródło: internet) Takie pierwsze naukowe badania nad nimi zostały przeprowadzone zaraz po ich odkryciu. Córka pracownika United Fruit Co – Doris Stone opublikowała swój raport w piśmie „American Antiquity”, gdzie zwrócił, on uwagę Samuela Lothropa z Muzeum Peabody przy Harvard University. W 1948 roku przybył on na wykopaliska do Kostaryki i odnalazł więcej podobnych kul, a następnie przeprowadził badania, aby ustalić ich pochodzenie. Większość kamieni, które odkrył, miała średnicę 2,4 metra. Badacz ten opublikował swój raport w piśmie „Archaeology of the Diquis Delta, Costa Rica” w 1963 roku, ale zarówno cel, jak i sposób powstania tych kul, nie został do końca wyjaśniony. Okazuje się, że te kamienne kule nie są rzadkim zjawiskiem. Można je znaleźć w jednym miejscu w Bośni i Kostaryce, ale odkrywano je w różnych rejonach, np. Isla del Cano oraz w Papagayo na Półwyspie Nicoya – 300 km na północ od ujścia Diquis. Takie kamienne kule znajdowano również na Wyspie Wielkanocnej, w Peru, a także w Meksyku. Kamienna kula na Wyspie Wielkanocnej znajduje się w jej północnej części. Zgodnie z podaniami ten okrągły głaz używany był przez „panów” wyspy do skupiania swych mentalnych sił, które, tak jak soczewka, sprawiały, że kamienne posągi lewitowały, ale też „chodziły” po wyspie. Jeśli takie rozwiązanie odniosłoby się do Bośni i znajdujących się tam kul, to nie miałoby ono większego sensu. Tak samo na Kostaryce, gdzie uważa się, że kule te zostały wyciosane w kamieniołomie, który jest odległy o 48 km. To z kolei wskazuje na trud poniesionej pracy ich twórcy, ale też problem musiał sprawić ich transport, a także szukano odpowiedniego kamienia. Większość kamiennych kul na Kostaryce powstała z kamienia nazywanego gabbro, który przypomina granit, z którego powstały właśnie kule w Bośni. Kamienne kule z Kostaryki Lothrop oraz inni naukowcy uważali, że te kamienne kule zostały wyciosane z naturalnych bloków, potem były polerowane za pomocą mniejszych kamieni, mokrego piasku oraz innych ściernych materiałów, które nadawały im połysk. Podczas badań zauważono również, że po podgrzaniu granodiorytu, a później po jego szybkim ochłodzeniu, cienka warstwa kamienia odpadała w postaci płatków. Może było też tak, że taką technikę wykorzystywano przy nadawaniu tym kamieniom okrągłego kształtu. Czemu służyły kamienne kule? Prawdziwą tajemnicą kamiennych kul jest odpowiedzenie na pytanie, czemu one miały służyć, a nie to, jak je wykonano i kot je zrobił. Kule te znajdowano w okolicach rzek, a to może wskazywać, że były one ozdobnikami związanymi z ich kultem. Można również postawić pytanie, dlaczego tworzyły je różne cywilizacje, które nie miały ze sobą nic wspólnego? Niektórzy próbowali to wyjaśnić i wskazywali na kształt kul. Chodzi tutaj o to, czy taka kula nie symbolizuje jajka, które jest związane w pewien sposób z narodzinami lub odradzaniem się. Jeśli odpowiedź jest twierdząca, to może to mieć pewien związek z rytuałami pogrzebowymi, ale nie ma też żadnych dowodów na tworzenie takich wniosków. W przypadku nauki istnienie kamiennych kul tłumaczy ona na trzy sposoby: mogły się utworzyć w wyniku krystalizowania stygnącego materiału wulkanicznego; mogą też być kulistymi konkrecjami, czyli skupiskami minerałów, które tworzą się w skałach osadowych, np. wokół ziarenka piasku; za ich powstawanie może też odpowiadać proces wietrzenia kulistego, który polega na odpadaniu kruszejącej skały od twardszego jądra. Ponadto kamienne kule można również zobaczyć w regionie Kusyce na Słowacji we wsiach Klokocov – Kornica, Klin oraz Hlavice. Mają one do trzech metrów średnicy, a inne są rozmiarów piłki nożnej. Natomiast w Polsce w piaskowni pod Lelowem niedaleko Częstochowy od wielu lat znajdują się ciemne kulki, które są pokryte grudkowatą powłoką stopionego kwarcu. WSPARCIE NIEZALEŻNYCH PORTALI Komentarze Strona Główna › Niesamowite › 10 osiągnięć starożytności, których nauka wciąż nie umie wyjaśnić Największe osiągnięcia starożytnego świata | Fot. Marv Watsons Na świecie istnieje wiele niezwykłych, starożytnych artefaktów, których istnienie zadaje kłam powszechnym przekonaniom na temat historii ludzkiej cywilizacji. Te przedmioty są tak bardzo kontrowersyjne, że od lat spierają się o nie naukowcy, badacze i przeciętni ludzie szukający sensacji. Cokolwiek można powiedzieć o wspomnianych artefaktach, jedno nie ulega wątpliwości: ich istnienie jest szokujące i spędza sen z powiek wielu ludziom. Według panującej obecnie wiedzy naukowej, obiekty przedstawione poniżej nie powinny w ogóle istnieć. Jednak istnieją i to jest fakt, któremu nie można zaprzeczyć. W tym artykule przyjrzymy się niektórym z najbardziej niezwykłych artefaktów, jakie dotąd odkryto. Na całym świecie nie ma nic dziwniejszego, jeśli chodzi o archeologiczne świadectwo naszej historii. 1. Tiahuanaco i Puma Punku Tiahuanaco jest największym prekolumbijskim ośrodkiem kultury andyjskiej. Położony jest w pobliżu jeziora Titicaca, w departamencie La Paz w Boliwii, na wysokości 3800 m Puma Punku jest częścią dużego kompleksu świątynnego (bądź monumentalnych budowli o innym przeznaczeniu), który jest częścią Tiahuanaco. Tiahuanaco jest niesamowitym przykładem inżynierii tak monumentalnej, że przyćmiewa nawet pracę Azteków czy Egipcjan. Puma Punku to konstrukcja składająca się z monolitów o złożonym kształcie. Ich wykonanie wymagało zastosowania zaawansowanej technologii, która na chwilę obecną wykracza poza nasze możliwości. Kamienne bloki nie zawierają żadnych śladów dłuta ani innych narzędzi, więc sposób, w jaki zostały ukształtowane, pozostaje tajemnicą. Skrupulatne prace badawcze struktur Puma Punku wykazały niezwykłą technikę, jaką tutaj zastosowano. Kamienne bloki zostały w specjalny sposób ponacinane, a następnie mocowane ze sobą tak, że łączyły się idealnie w trzech wymiarach. Wynik tego jest taki, że starożytne budynki są w stanie wytrzymać trzęsienia ziemi występujące w tamtych rejonach. Wikipedia: "Nad tym, jak ten kompleks reprezentujący nadzwyczaj wysoki poziom zastosowanej technologii oraz wiedzy inżynierskiej, mogła pobudować cywilizacja prekolumbijska, od lat zastanawiają się specjaliści reprezentujący rozmaite dziedziny nauki. Wątpliwości pozostają do dziś". Budulec wykorzystany w Puma Punku pochodzi z dwóch różnych kamieniołomów. Jeden z nich zaopatrywał miejsce budowy w piaskowiec i jest oddalony o około 16 kilometrów. W kamieniołomach znajdują się pozostałości świadczące o produkowaniu bloków o wadze do 400 ton. Drugi kamieniołom znajdował się w odległości około 80 kilometrów, co nasuwa pytanie, w jaki sposób ogromne bloki zostały przetransportowane w czasach, kiedy nie znano ani konia, ani koła. 2. Kamienne kule z Kostaryki Jedną z najdziwniejszych zagadek archeologicznych odkryto w Kostaryce. Począwszy od lat 30-tych XX wieku, odnaleziono setki kamiennych kul wykonanych przez człowieka. Ich średnica waha się od kilku centymetrów do ponad dwóch metrów (największa znaleziona kula ma 2,4 m średnicy i waży około 16 ton). Prawie wszystkie z nich są wykonane z granodiorytu – twardego, magmowego kamienia. Wikipedia: "Wokół kamiennych kul narodziło się wiele mitów, czego powodem jest pozorna doskonałość tychże kul, usytuowanie, w jakim je odnaleziono (wiele było ułożonych w linie, figury geometryczne, a inne były częściowo zakopane w ziemi) oraz ich struktury (niektóre posiadają głębokie bruzdy). Pewne opowieści mówią o schowanym wewnątrz kul złocie (wskutek czego wiele kul zniszczono) oraz o eliksirze, który posiadał ponoć moc powiększania skał. Podobnym opowieściom sprzyja fakt, że kamienne kule stanowią swojego rodzaju tajemnicę archeologiczną, gdyż w wyniku hiszpańskiej kolonizacji zaprzestano ich wytwarzania, a rdzenna ludność nie zostawiła po sobie żadnych jednoznacznych dowodów, potwierdzających słuszność jakiejkolwiek teorii dotyczącej ich przeznaczenia". 3. Trylity w Baalbek Tajemnicze ruiny Baalbek to jedno z wielkich Miejsc Mocy starożytnego świata. Przez tysiące lat sekrety tego miejsca pozostawały ukryte w mroku wielkiej tajemnicy lub były skąpane w sztucznym świetle tworzonym przez tych, którzy próbowali zaoferować ludzkości uproszczone rozwiązanie sekretów Baalbek. Świątynia Jowisza jest jedną z najbardziej imponujących świątyń w Baalbek. Mierzy 88 x 48 metrów i stoi na podium, 13 metrów nad otaczającym terenem i 7 metrów nad dziedzińcem. Prowadzą do niej monumentalne schody. Podium jest jednym z najbardziej niezwykłych osiągnięć technicznych, gdyż zostało zbudowane z jednego z największych w historii ociosanych bloków kamiennych. Po zachodniej stronie podium znajduje się „Trilithon”, grupa trzech ogromnych kamieni o wadze około 800 ton każdy. Niektórzy archeolodzy zapewne pragną, żeby Baalbek został na zawsze pochowany pod ziemią. To właśnie tutaj (w kamieniołomie leżącym przy południowym wjeździe do miasta) znajduje się największy, jak dotąd, obrobiony kamienny blok na świecie – słynny Kamień Południa, leżący w odległości zaledwie dziesięć minut spacerem od Akropolu świątyni. Ten ogromny kamień waży około 1000 ton. 4. Mechanizm z Antykithiry Urządzenie wykonane z brązu i zamknięte w drewnianej obudowie zostało znalezione przez nurków przy śródziemnomorskiej wyspie o nazwie Antykithira, w 1900 roku. Nigdzie indziej nie zachował się podobny instrument, nie znamy więc niczego, choćby odrobinę podobnego w naszej historii. Wręcz przeciwnie. Wszystko, co wiemy o nauce i technologii epoki hellenistycznej, przekonuje nas, że takie urządzenie nie powinno istnieć. Co prawda, wiele greckich urządzeń naukowych, znanych nam z pisemnych opisów, wykazuje dużo matematycznej pomysłowości, ale we wszystkich przypadkach czysto mechaniczne części projektu wydają się stosunkowo prymitywne. Tymczasem mechanizm z Antykithiry jest zupełnie inny. Naukowcy badali go przez dziesięciolecia, ale dopiero po przeprowadzeniu badań z wykorzystaniem zaawansowanych technologicznie narzędzi, jak trójwymiarowa tomografia rentgenowska, mogli w pełni docenić precyzję urządzenia. Dzięki zdobytym w ten sposób informacjom, byli w stanie odtworzyć funkcje mechanizmu z Antykithiry. Okazało się, że urządzenie pozwalało astronomom w II wieku p. n. e. przewidywać ruchy Księżyca i Słońca, wraz z zaćmieniami tych ciał niebieskich. Mogli oni odtworzyć nieprawidłowości w ruchu Księżyca powstałe wskutek jego ruchu po orbicie eliptycznej, a nawet prognozować pozycję znanych wówczas planet Układu Słonecznego. Zadziwia jednak precyzja i złożoność całego mechanizmu. Zdjęcia rentgenowskie pokazały około 30 oddzielnych kół zębatych, co doprowadziło do stwierdzenia, że urządzenie było w rzeczywistości astronomicznym komputerem. Odkrycia naukowców sugerują, że starożytni Grecy dysponowali o wiele bardziej zaawansowaną technologią, niż wcześniej sądzono. To urządzenie jest po prostu niezwykłe, jedyne w swoim rodzaju. Urządzenie zostało pięknie zaprojektowane. Astronomia jest idealna. Sposób, w jaki zaprojektowano mechanizm, po prostu sprawia, że opadają nam szczęki. – Mike Edmunds z Uniwersytetu w Cardiff w Walia, który zajmował się badaniem tego wspaniałego artefaktu 5. Rysunki z Nazca Na pustyni w Peru znajduje się jeden z najbardziej tajemniczych zabytków znanych ludzkości. Są to ogromne, naziemne geoglify, czyli rysunki wykonane metodą nasypową. Rozciągają się one na przestrzeni kilkuset metrów, a oglądane z odpowiedniej wysokości przypominają kształtem zwierzęta (na przykład pająk, kondor) lub figury geometryczne. Starożytne linie mogłyby być, według badaczy, wykonane tylko wówczas, gdyby możliwe było nadzorowanie ich budowy z powietrza. Wiele pokoleń pozostaje zadziwionych, jak te precyzyjne prace mogłyby zostać stworzone na długo przed pierwszym udokumentowanym ludzkim samolotem. Kto je zbudował i jaki był ich cel? Czy te linie pozostawione zostały przez pozaziemską rasę? Czy to takie „starożytne kręgi zbożowe”? A może pasy startowe dla obcych astronautów? Być może są to relikty dawnych pokoleń o wiele bardziej zaawansowanych, niż skłonni jesteśmy przyznać? Pytania się mnożą i wciąż nie znamy na nie odpowiedzi. 6. Śruba niewiadomego pochodzenia To kolejny tajemniczy artefakt z odległej przeszłości, który wydaje się wręcz niewiarygodny. Chodzi o śruby wyryte wewnątrz kamienia. Istnienie tego zaskakującego obiektu zostało ujawnione w 2009 roku, a odnaleziony został w miejscowości Sarakseevo, w pobliżu stolicy Rosji. Początkowo sądzono, że jest to zwykły kamień, dlatego miał zostać wykorzystany na budowie. Okazało się jednak, że kryje w sobie wielką zagadkę. Jak widać na zdjęciu obok, coś jest ukryte wewnątrz kamienia – obiekt nieznanego pochodzenia, przypominający gwint śruby. Kto umieścił śrubę w kamieniu? Jakiemu miała służyć celowi? To jasne, iż jest to obiekt wykonany przez człowieka, ale cel jego istnienia i pochodzenie pozostaje nierozwiązaną zagadką. 7. Genetyczny dysk obcych Niezwykły starożytny dysk może przyczynić się do zmian w podręcznikach historii ludzkości oraz rozwiązać zagadkę naszego pochodzenia. Jest to okrągła płyta, rzeźbiona w lidycie, licząca sobie około 27 centymetrów średnicy i ważąca około 2 kilogramów. Genetyczny Dysk odkryty został w Kolumbii przez profesora Jamie Gutierreza-Lega. Artefakt nie pasuje do żadnej istniejącej kultury prekolumbijskiej. Ustalono jedynie, że pochodzi sprzed ponad 6000 lat i został stworzony przez nieznaną, starożytną cywilizację, która używała obcej nam technologii. Co prawda, datowanie nie jest w tym wypadku zbyt precyzyjne, ale nie to jest najważniejsze. Najbardziej niezwykłe jest to, co znajduje się na dysku. Jest to mianowicie coś w rodzaju informacji genetycznej lub biologicznej, coś co normalnie można zobaczyć tylko za pomocą mikroskopu. Na dysku przedstawiony jest, na przykład, męski plemnik, a także fazy rozwoju ludzkiego płodu. Jak w tamtych czasach można było zobaczyć chociażby plemniki? 8. Sacsayhuamán Sacsayhuamán to kompleks inkaskich kamiennych murów, wzniesionych w pobliżu miasta Cuzco, w Peru, na wysokości ponad 3600 m Budowla składa się z trzech megalitycznych murów w układzie tarasowym – jeden nad drugim, zbudowanych w zygzak, rozciągających się na długości około 400 m. Do budowy ścian użyto ogromnych głazów dostarczonych z kamieniołomów znajdujących się w odległości 15 km, a następnie obrabianych w celu idealnego ich dopasowania bez stosowania zaprawy. Największy użyty kamień waży około 350 ton. Na całym świecie nie ma takich murów jak te. Różnią się one znacznie od Stonehenge, różnią się od piramid Egipcjan i Majów, różnią się od któregokolwiek z innych starożytnych, monolitycznych, kamiennych układów. Naukowcy nie są pewni, jak te wielkie kamienie były transportowane i obrabiane w celu tak doskonałego dopasowania, że nawet źdźbła trawy nie można pomiędzy nie wcisnąć. W dodatku kamiennych bloków nie łączy żaden rodzaj zaprawy murarskiej. Kamienie często łączą się złożonymi i nieregularnymi powierzchniami, które wydają się być kompletnie bez sensu. 9. Stonehenge Oczywiście każdy zna ten kamienny krąg, znajdujący się 13 kilometrów od Salisbury w hrabstwie Wiltshire, w południowej Anglii. Stonehenge to megalityczny pomnik, składający się z trzydziestu kamieni stojących w kręgu (tzw. Sarsens, każdy liczący sobie ponad dziesięć stóp wysokości i ważący 26 ton) oraz z trzydziestu nadproży (6 ton każdy) umieszczonych poziomo na szczycie Sarsens’ów. Istnieje również wewnętrzny krąg, składający się z podobnych kamieni, zbudowanych w podobnym stylu. Stonehenge jest w taki sposób ustawione, że w dniu równonocy i przesileń, wschodzące nad horyzontem słońce wydaje się być idealnie umieszczone pomiędzy lukami megalitów. To zapewne nie jest przypadkiem i prawdopodobnie przyczyniło się do powstaniu opowieści o tajemniczym pochodzeniu Stonehenge. 10. Wielka Piramida w Gizie Na koniec nie możemy nie wspomnieć o najbardziej znanym cudzie starożytnej technologii – wielkiej piramidzie w Egipcie (zwanej także Piramidą Chufu lub Piramidą Cheopsa). Jest to najstarsza i największa z trzech piramid stojących w Gizie, mieście graniczącym z Kairem – stolicą Egiptu. Piramida Cheopsa jest również jedynym z Siedmiu Cudów Starożytnego Świata, który przetrwał w stanie względnie nienaruszonym. Powszechnie uważa się, że piramida została zbudowana jako grobowiec dla króla egipskiego czwartej dynastii Cheopsa i powstała w ciągu 20 lat, około 2560 roku p. n. e. Wielka Piramida była najwyższą na świecie budowlą człowieka przez ponad 3800 lat. Pierwotnie Wielka Piramida była pokryta zewnętrzną warstwą kamieni, które tworzyły gładką powierzchnię. To, co widzimy dzisiaj, jest podstawową strukturą budowli. Niektóre z kamieni stanowiących niegdyś wierzchnią warstwę są nadal widoczne wokół podstawy piramidy. Istnieją różne teorie naukowe (i nie tylko naukowe) odnośnie technik budowy Wielkiej Piramidy. Większość zaakceptowanych teorii opartych jest na założeniu, że Piramida została zbudowana za pomocą drewnianych pali, na których transportowano bloki z kamieniołomów. Niestety ten pomysł wydaje się być mało prawdopodobny, lecz naukowcy nie potrafią przedstawić bardziej realistycznej idei. Kategoria: Niesamowite

tajemnicze kamienne kule z kostaryki